جنبش دانشجویی پذیرفتن FATF را تحمل نخواهد کرد

کوپون سوخته

آمریکا از نگاهی دیگر

در جستجوی کد خدا؛ این قسمت، اروپا

خط قرمز

هنگامه امتحانات بزرگ

آرمانخواهی رمز عزت و سرافرازی یک ملت

دوازدهمین شماره از نشریه سرک منتشر شد

هشتمین شماره از نشریه سرک منتشر شد

6مین شماره از نشریه سرک منتشر شد

53مین شماره نشریه پابرهنه/ در جستجوی کدخدا، این قسمت: اروپا

52مین شماره نشریه پابرهنه/ تجربه اعتماد

کد خبر: 111 | تاریخ انتشار: 21:57:00 - چهار شنبه 12 سپتامبر 2018 | بدون نظر | Print This Post Print This Post |

دوئل مزمن

باز هم آمریکا، باز هم ایران. چهل سال است که دوئل ایران و آمریکا،تمامی ندارد. آن زمان در ایران انقلاب شد. انقلاب! نه کودتای نظامی. کاملا مردمی. شاه ایران دست از این مردم برداشت اما آمریکا دست بر نداشت، روزی کودتا کرد، روزی بنای جنگ نهاد، روزی عزم انقلاب مخملین کرد، ولی مزه تحریم ها همچنان برایش شیرین است. آیا جز دشمنی آمریکا چیزی دیگر منجر به تشکیل این دوئل شده است؟ صبر کنید.عده ای اصلا علت تشکیل این دوئل را آمریکا نمی دانستند. به ما میگفتند شما نرم تر باشید، آمریکا هم نرم میشود.چرا این قدر لجاجت؟چرا این قدر تنش؟ چهره آمریکا را بزک کردند، آمریکا را همچون فیلم های هالیوودی به نمایش گذاشتند، رئیس جمهورش را مؤدب و با هوش لقب دادند. حتی میخواستند شعار مرگ بر آمریکا را از دهان ملت بیاندازند. خنده دار بود مذاکره مستقیم با آمریکا را پذیرفتند. با وجود آنکه پیر مرشد ما اندوخته عمرش را گوشزد میکرد که آمریکا غیر قابل اعتماد است. در حین مذاکرات، کدخدای اروپا شده بود قبله آمال برخی در داخل کشورمان. حیرت آمیز بود. خیال میکردند آمریکا عوض شده است. حق داشتند؛ دست چدنی آمریکا را زیر پوشش مخملین نمیتوانستند همچون پیر مرشدمان ببینند.بالاخره برجام امضا شد. در ایران عده ای جشن گرفتند، عجیب بود. یعنی تمام مشکلات آمریکا با ایران بر سر موضوع هسته ای بود؟ عده ای که این چنین گمان میبردند، همان ها منتظر بودند که عن قریب تمام معضلات ایران برطرف شود. آخر درِ باغ سبز نشانشان داده بودند، وعده ی حل عمده ی مشکلات را داده بودند، حتی آموزش نحوه آب خوردن را. اندکی زمان لازم بود تا فضا روشن شود ولی آفتاب تابان برجام پشت ابرها اسیر شده بود. منتظر رفع تحریم ها بودیم، آخر قول داده بودند. وزیر خارجه آمریکا تضمین داده بود، مگر میشود وزیر خارجه کشوری مثل ایالات متحده زیر قولش بزند؟ باور کردنی نبود ولی زیر قولش زد. برخی از تحریم ها مجددا علیه ایران وضع شد. گفته بودند ساختمان تحریم ها ترک برداشته است، ولی اینک این ساختمان برجام است که رو به ریزش است. رئیس جمهور مؤدب آمریکا که جای خود را به رئیس جمهوری بی ادب داد دیگر آن روکش مخملین هم از دست آمریکایی ها افتاد. سخنان آن شب ترامپ، آب سردی بود بر پیکره آن ها که آمریکا را آن قدر ها هم بی منطق و زورگو نمیدانستند. باورشان شد که آمریکای ترامپ و آمریکای اوباما دو روی یک سکه اند. آمریکا،آمریکاست. دشمنی اش با ملت ایران تمامی ندارد. روزی ایرانیان را محور شرارت مینامیدند، روزی دروغ را در دی ان ای ما ذاتی خواندند و امروز هم ملت ایران را تروریست صدا میکنند. سپاه را که منجی مردم مظلوم منطقه از چنگال تروریست های دست پرورده آمریکاست را هم تروریستی نامیدند تا با وضع تحریم های شدید علیه آن نهاد انقلابی، مذاکرات هسته ای را اپیدمی کنند و این بار بعد از موضوع هسته ای فعالیت های سپاه را محدود کنند. اما برجام عبرتی شد تا یکبار و این بار برای همیشه ایده تعامل با آمریکا را برای حل مشکلات کشور کنار بگذاریم. یار خراسانی ما چقدر دقیق میگفت که من به مذاکره با آمریکا خوشبین نیستم. نه اروپا با ما مهربان است و نه کدخدای آمریکایی اش. پس چه تحریم باشد چه نباشد، برای حل مشکلات کشور باید به توانایی های داخلی بنگریم و سیاست های اقتصاد مقاومتی را اجرایی کنیم.

نویسنده: محمد رئوف، دبیر سابق انجمن اسلامی دانشجویان

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر


آخرین اخبار